سلام،
امروز اصلاُ روز خوبی نبود.آخه چرا روزای قشنگ همدیگه رو خراب میکنیم؟
یه وقتایی یه حرفایی میشنوم یا یه چیزایی میبینم که از خودم، اطرافیانم، دنیایی که توش هستم متنفر میشم.نه اینکه نتونم جواب بدم، نه،جواب دادم و دل هم شکستم ): اما تیکه پروندن و چزوندن مستلزم شکستن دله.دل همدیگه رو نشکنیم زندگی به اندازه کافی به همه سخت میگیره و هممون مشکلات داریم! اشتباه کردم و همیشه از همین میترسیدم هیچ وقت این کارو نکردم اما وقتی که خیلی گیر میدن برای آدم چاره ای نمیذارن ولی میتونستم یه جور دیگه برخورد کنم که متاسفانه نکردم. عصبانی شدم.
اوناییکه اهل تیکه انداختن هستید، اونایی که اهل چزوندن و پوز زدنید، باور کنید چیزای مهمتری هم هست که بخواید براش فسفر بسوزونید، که بخواید براش وقت و انرژی بزارید!
ارزش دل آدما خیلی بیشتر از ایناس.

                                          خداوندا برای همسایه ای که نان مرا ربود ، نان
                                            برای عزیزانی که قلب مرا شکستند، مهربانی
                                               برای کسانی که روح مرا آزردند، بخشش
                                                و برای خویش، آگاهی و عشق میطلبم.

سلام،
شب قدر شد
یه شب قدر دیگه هم زنده موندیم،
میخوام امشب دوباره با روی زرد و خجل برم پیش خدام
میخوام باهاش حرف بزنم و بگم که چقدر دل تنگم،
بگم که روم نمیشد که صداش کنم اما حالا خوشحالم خیلی خوشحالم آخه بهونه دارم

"خدای من میدونم گناهکارم،میدونم که خجالت میکشم اما میدونم که تو مال منی میدونم که مهربونی خیلی بیشتر از اونی که من بتونم تصور کنم اما امشب شب عزیزیه خیلی عزیز
روزها و ساعتها گریه کردم برای هر کسی جز تو و خودم همین منو خجل و شرمنده کرده اما امشب میخوام فقط برای تو و خودم گریه کنم میخوام کریه کنم شاید باهام آشتی کنی"

آبی باشید ،التماس دعا

...
باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات،
آب این رود به سر چشمه نمیگردد باز;
بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز.
باز کن پنجره را !
صبح دمید!

........
کودک قلب من این قصه ی شاد،
از لبان تو شنید:

(( زندگی روُیا نیست.
زندگی زیباییست .
میتوان،
بر درختی تهی از بار، زدن پیوندی.
میتوان در دل این مزرعه خشک و تهی بزری ریخت.


میتوان،
از میان فاصله ها را برداشت.
دل من با دل تو ،
هر دو بیزار از این فاصله هاست.))

قصۀ شیرینی ست.
کودک چشم من از قصه تو میخوابد.
قصه نغز تو از غصه تهی ست.
باز هم قصه بگو،
تا به آرامش دل،
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم.

گل به گل، سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تو اند
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوکواران تو اند.

...

من گمان میکردم،
دوستی همچون سروی سرسبز،
چار فصلش همه آراستگی ست.
من چه میدانستم،
هیبت باد زمستانی هست.
من چه میدانستم،
سبزه می پژمرد از بی آبی؛
سبزه یخ میزند از سردی دی.

من چه میدانستم.!

در میان من و تو فاصله هاست.
گاه میاندیشم،
می توانیم من و تو،
که به لبخندی این فاصله را برداریم!

چشمهای تو به من میبخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا،
سطر برجسته ای از زندگی من هستی.

کی میشه؟!!
کی میشه حالم خوب شه؟ کی میشه آدم شم؟ کی میشه آخرش شه؟
کاش میدونستم آخرش چی میشه؟
ولی روزها آرزو کردم که آخرش خوب بشه
کاش میشد.!!

سلام،
خیلی تنها شدم دیروز کلی گریه کردم اصلا فکر نمیکردم اینجوری بشم اما امروز حالم بهتر شده
درست وقتی که احتیاج داری تنهات میزارن و اون موقع میفهمی که باید عادت کنی و خودتی که باید مسیر زندگیتو طی کنی اونم تنها تا وقتی که همسفر پیدا کنی
و خوشا روزی که همسفرت همزبون و هم دلت باشه و بدا روزی که همراهت حرفتو نفهمه
بدتر از همه اینه که همدلتو پیدا کنی بهش دل ببندی ولی هرگز نتونی حتا یه قدم تو زندگیت باهاش برداری!